sa aking pandinig ay tila musika ang bawat salitang namumutawi sa kanyang bibig. kahit ang ‘ha’ o ‘ho’ lang ay gumuguhit na s a kaibuturan ng aking puso. sa kanyang murang edad ay naging sandalan ko siya sa mga panahongn ako’y mahina pa. naging pananggalang ko siya sa aking mga kahinaang di coh mapaglabanan. naging tagapagtanngol ko siya laban sa anghel na mistulang halimaw sa tuwing ako’y sasaktan.
ngunit iyon ay noon pa, noong kaya pa kaming lapain ng mga berdugong nag-aabang ng tiyempo sa amin.. noong wala pa kaming sapat na lakas upang lumaban sa mala-demonyong kapalaran.. noong sila gokou, lupin III, at eugene pa lamang ang aming kasiyahan.
iba na ang inog ng mundo sa aming dalawa nagayon. di ko pa kayang tumayo sa sarili kong paa ngunit kaya ko nang labanan ang madugong takbo ng buhay. alam ko na kung sino ang dapat pagtiwalaan at sino ang bulaang tampalasan. nagbago na rin siya, ang buong pagkatao niya.
sa taglay niyang mainam na tikas at tindig, alam kong mas kaya niyang salagin ang mga ahas na handang manuklaw anumang oras. kaya niya kong dalhin sa kalawakan at handugan ng mga bituin. ngunit hindi na lang, huwag na.
patuloy man niya kong bigyan ng tala ay wala ng bisa. hindi ko kailangan ng bulalakaw na tinanggalan niya ng ilaw. tulad ng hindi ko kailangan ng tulong niya na wala akong maramdamang pagmamahal.
siguro nga’y tuluyan ng binalot ng yelo ang nagniningas na pagmamahal at pag-aalala niya sa akin.wala na ang dating tagapagligtas ko. wala na ang idolong musikero ng aking kamusmusan. wala na ang bakas ng sinusundan kong yapak niya niya. wla na siya. ang meron na lamang ay ang aninong halimaw sa katauhan niya.
